رهيافت روش‌شناختي علامه طباطبايي (ره) و ظرفيت‌سنجي آن براي توليد جامعه‌شناسي اسلامي با تأكيد بر حوزه خانواده و جنسيت

علامه طباطبايي در انديشه اجتماعي خود مانند هر انديشور اجتماعي ديگري ناگزير از اتخاذ مجموعه‌اي از مباني روش‌شناختي و به‌كارگيري روش‌هاي تحقيق مناسب بوده است. علامه انديشوري ذوعلوم و ذوفنون است و مباحث وي در حوزه‌هاي اجتماعي، نوعي چندروشي تجزيه‌اي را به نمايش مي‌گذارد كه به موجب آن از روش‌هاي گوناگون به فراخور مورد استفاده مي‌شود؛ بدين معنا كه علامه به عنوان مفسر قرآن از روش‌هاي تفسير متن، در جايگاه فيلسوف از روش عقلي، به عنوان متكلم از روش‌هاي كلامي، در مقام فقيه از روش فقهي، به عنوان مورخ از روش تاريخي و ... بهره مي‌گيرد؛ اما اينكه اين روش‌هاي متنوع در يك چارچوب منسجم و يكپارچه ملاحظه شوند، دغدغه و مسئله ايشان نبوده است. براين‌اساس پرسش اصلي اين نوشتار آن است كه چگونه مي‌توان از درون اين روش‌شناسي، به يك الگوي چندروشي يكپارچه با قابليت كاربرد در علوم اجتماعي ازجمله در حوزه جامعه‌شناسي خانواده و جنسيت دست يافت؟ به منظور دستيابي به اين هدف، كوشش شده مباني پارادايمي علامه طباطبايي كه در تدوين يك نظام روش‌شناختي يكپارچه براي علوم اجتماعي اثرگذارند، مشخص شوند و سپس با توجه به استلزامات تبديل روش‌شناسي ايشان به يك روش‌شناسي جامع و كارآمد در زمينه علوم اجتماعي به‌ويژه از حيث استفاده از ظرفيت روش‌هاي گوناگون به‌ويژه روش تجربي، الگوي موردنظر ترسيم شود.