رابطه باورهاي خودكارآمدي ادراك شده و تعامل معلم ـ دانش‌آموز: نقش واسطه‌اي هيجانات معلم

مطالعه حاضر با هدف آزمون نقش واسطه­اي هيجانات معلم در رابطه باورهاي خودكارآمدي معلمان و تعامل معلم ـ دانش­آموز انجام شد. 329 معلم زن به نسخه كوتاه مقياس خودكارآمدي معلم (TSESSF، شوارزر، اسچيتزر و ديتنر، 1999)،سياهه هيجانات معلم (TEI، چن، 2016) و پرسشنامه تعامل معلم ـ دانش­آموز (QTI؛ لارداسمي و كني، 2001) پاسخ دادند. در مطالعه حاضر، از روش مدل­يابي معادله ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه اثر باورهاي خودكارآمدي معلم با هيجانات مثبت معلم و تعامل مثبت با دانش­آموز، مثبت و معنادار و با هيجانات منفي معلم و تعمل منفي معلم با دانش­آموز، منفي و معنادار بود. همچنين، نتايج نشان داد اثر هيجانات مثبت بر تعامل معلم ـ دانش­آموز مثبت و معنادار و با تعامل منفي معلم با دانش­آموز، منفي و معنادار بود. علاوه بر اين، نتايج نشان داد اثر هيجانات منفي بر تعامل مثبت معلم با دانش­آموز منفي و معنادار و با تعامل منفي معلم با دانش­آموز، مثبت و معنادار بود. نتايج مربوط به مدل مفروض نيز نشان داد كه مدل مفروض واسطه­مندي نسبي هيجانات معلم در رابطه باورهاي خودكارآمدي معلمان با تعامل معلم ـ دانش­آموز با داده­ها برازش مطلوبي داشت. همچنين، نتايج نشان داد كه در مدل­ مفروض، به ترتيب 54 و 57 درصد از پراكندگي نمرات رفتار رابطه بين­فردي مثبت معلم ـ دانش­آموز و رفتار رابطه بين­فردي مثبت معلم ـ دانش­آموز از طريق باورهاي خودكارآمدي معلمان و هيجانات معلم تبيين شد. به طور كلي، نتايج نشان مي­دهد كه بخشي از واريانس مشترك بين دواير مفهومي باورهاي خودكارآمدي معلمان و مدل رفتار رابطه بين­فردي معلم ـ دانش­آموز، نتيجه تغييرپذيري در هيجانات مثبت و منفي معلم است.