اثربخشي آموزش كيفيت زندگي‌ درماني بر كاهش استرس والديني و ابعاد آن در بين مادران كودكان ناتوان هوشي

پژوهش حاضر به منظور بررسي اثربخشي آموزش كيفيت زندگي درماني بر كاهش استرس والديني و ابعاد آن در بين مادران كودكان با ناتواني هوشي انجام شد. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون ـ پس ‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري عبارت بود از مادران داراي دانش‌آموز با ناتواني هوشي شهر سميرم. نمونه آماري 30 مادر داراي فرزند ناتوان هوشي بودند كه به شكل در دسترس انتخاب شدند و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. در حاليكه گروه گواه در ليست انتظار قرار داشت، گروه آزمايش طي 9 جلسه 90 دقيقه اي بسته كيفيت زندگي درماني را دريافت كردند. ابزار پژوهش عبارت بود از فرم كوتاه پرسش‌نامه استرس والديني آبدين (1983). هر دو گروه در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون در معرض ارزيابي قرار گرفتند. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و استنباطي (تحليل كواريانس چندمتغيري) استفاده شد. نتايج به دست آمده نشان داد گروه كنترل در ارزيابي هاي پس آزمون نسبت به گروه آزمايشي استرس بيشتري نشان مي دهند. به اين ترتيب مي‌توان نتيجه گرفت كه اين روش براي كاهش استرس‌هاي والديني و ابعاد آن در بين مادران كودكان با ناتواني هوشي مؤثر است.