الگوي پيش بيني كننده شادكامي زناشويي در افراد متأهل

هدف از اين پژوهش، شناسايي عوامل پيش بيني كننده شادكامي زناشويي و ارائه مدل پيشنهادي براي پيش بيني شادكامي زناشويي افراد متأهل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر زنان و مردان متأهل با دامنه سني 20 تا 50 سال و ساكن شهر تهران بودند كه حداقل دو سال از زندگي مشترك آنها گذشته باشد. نمونه ‌گيري در دو مرحله انجام شد. در مرحله‌ اول نمونه ‌گيري به صورت در دسترس بود و 67 نفر از افراد متأهل به پرسش‌ نامه ‌هاي رضايت زناشويي انريچ و شادكامي زوجين تگريان پاسخ دادند. در مرحله دوم و به شيوه هدفمند با 20 نفر از افراد متأهلي كه در هر دو پرسش‌نامه نمرات بالايي كسب كرده بودند، مصاحبه انجام شد. در نهايت با استفاده از تجزيه و تحليل داده هاي پژوهش كيفي (كدگذاري باز، محوري و انتخابي) به تدوين كدها و مقوله‌ ها پرداخته شد. نتايج نشان داد كه چهار دسته از عوامل در شادكامي زناشويي نقش ايفا مي‌ كردند. اين چهار دسته شامل عوامل جمعيت شناختي مثل فاصله سني، تحصيلات و درآمد، عوامل درون ‌فردي مثل گذشت، عوامل بين‌فردي مثل پذيرش و عوامل مربوط به خانواده ها مي‌باشند. با توجه به نتايج اين طور به نظر مي‌آيد كه از بين اين عوامل، عوامل درون‌فردي به خصوص ويژگي‌ هاي شخصيتي خود فرد و درك و استانداردهاي وي نقش بسزايي در پيش‌بيني شادكامي زوجين داشتند.