اثربخشي مشاوره گروهي مبتني بر تاب آوري بر كيفيت رابطه والد فرزندي و عملكرد خانواده در خانواده هاي مادر سرپرست

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي مشاوره گروهي مبتني بر تاب‌آوري بر كيفيت رابطه والد ـ فرزندي و عملكرد خانواده است. اين پژوهش به روش نيمه‌تجربي است و از طرح پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه گواه استفاده شده است. جامعه آماري دربرگيرندۀ 38 خانوادۀ مادر سرپرست تحت پوشش كميته امداد امام خميني بودند كه به مراكز مشاوره مناطق چهارگانه كميته امداد امام خميني شهر كرمانشاه در سال 1394 مراجعه كردند و پس از مصاحبۀ كيفي و ارزيابي به عنوان افراد مبتلا به مشكلات ارتباطي تشخيص داده شدند. نمونه پژوهش 16 خانواده (مادر و دختر) بودند كه به صورت تصادفي برگزيده و در دو گروه مشاره گروهي مبتني بر تاب‌آوري و گواه، جايگزين شدند. مادران و دختران‌شان در 11 جلسۀ مشاوره گروهي مبتني بر تاب‌آوري، شركت كردند. مشاوره گروهي مبتني بر تاب‌آوري، كيفيت رابطه والد فرزندي و عملكرد خانواده را افزايش داد. نتايج نشان دادند كه با مشاوره گروهي مبتني بر تاب‌آوري مي توان رابطه والد فرزندي و عملكرد خانواده را افزايش داد. بنابراين، اين روش مشاوره براي كاهش آسيب هاي خانواده هاي مادرسرپرست مي تواند به نحوه موثري توسط متخصصين به كارگرفته شود.