بررسي روند تغييرات كاربري اراضي حوضه ي آبريز علي آباد چاي هوراند و ارزيابي تأثيرات آن بر روند مصرف آب در باغات ميوه در بازه‌ي زماني 19922017

چكيده حوضه­ي آبريز علي­آباد مهم­ترين شبكه هيدرولوژي شهرستان هوراند مي­باشد و در دهه­هاي اخير از بحران تغييرات مخرب كاربري اراضي در امان نبوده است، بنابراين پژوهش حاضر سعي دارد، كشف و آشكارسازي تغييرات كاربري اراضي اين حوضه را در بازه زماني 25 ساله (2017 1992) به منظور ارزيابي مسائل آبي مورد مطالعه قرار دهد. به همين منظور از تصاوير لندست با سنجنده­هايTM)  و  (OLIبا مسير 168 و رديف 33 و طرح نياز خالص آبياري محصولات كشاورزي ايران و البته مطالعات ميداني و داده­هاي آماري بارش و عمق چاه­هاي نمونه استفاده گرديد. با توجه به داده­ها و روش تحقيق مشخص شد كه اراضي كشت آبي، جنگل متراكم، مرتع درجه­ 1، بستر رودخانه و مناطق آبي در عرض 25 سال كاهش مساحت داشته­اند در حالي كه اراضي باغي، اراضي زراعت ديم، جنگل تنك، مرتع درجه 2 و 3 از افزايش مساحتي چشمگيري برخوردار بوده­اند كه در اين خصوص اراضي باغي از مساحت 62/7 به 77/12 كيلومتر­مربع افزايش يافته كه اين افزايش به ميزان 67 درصد بوده است و اين افزايش نياز مصرفي باعث حذف جريان سطحي رودخانه و پايين رفتن سطح آب­هاي زيرزميني حوضه شده است و آزمون آماري پارامتريك پيرسون اين نتايج را تأئيد كرد.