واكاوي تصوير، به‌ مثابه كارپايۀ شعر خليل حاوي

شعر مدرن را شعر تصوير مي­نامند؛ زيرا يكي از جلوه ­هاي هنر شاعري در عصر معاصر، تخيل بديع و خلق تصاوير نو همراه با كشف رابطه ­اي جديد بين پديده هاست. واكاوي تصوير، جهان كوچكي از دنياي بزرگ شاعر است و پرده‌برداري از آن، پرده برداشتن از ذات و وجود هنرمند است و شيوۀ تعامل او را با اين جهان نشان مي­دهد. تخيل عرصۀ وسيعي براي تصوير است چون در لحظه­ اي كوتاه، زماني بيكران و در مكاني محدود، سرزميني پهناور را به تصوير مي­كشد. در پژوهش حاضر، به علت بعضي تمايلات خاصي كه خليل حاوي، شاعر معاصر لبناني، در تصوير­گري­ داشته و خصوصيات تصويرهاي دقيق و ملموس و عيني او را با رويكرد تحليلي توصيفي مورد بررسي قرار خواهيم داد تا با واكاوي مهم­ترين علل اين ابداع شاعرانه و سازه­هاي اصلي شكل‌دهندۀ آن، بتوانيم با فضايي كه بازنمود جهان­ بيني و نگرش خاص اين شاعر تصويرگراست، آشنا شويم. بررسي اين خصيصه و كاركرد آن در شعر حاوي به‌عنوان يكي از بن‌مايه‌هاي شناختي در شعر عربي، انتقال دهندۀ مفاهيمي چون فلسفه ­زدگي، ابهام، اضطراب و سرگشتگي به مخاطب است، مسلماً كشف و بيان اين شاخصه­ ها در فهم بهتر مضامين ژرفِ فلسفي­ شعر اين شاعر تأثير زيادي دارد. نيز به‌كارگيري تصوير در شعر او كه اغلب نمادين و رمزآلود است، به‌عنوان محوري اصلي براي بيان بزرگ­ترين تجربه ­هاي حسي و ذهني شاعر مورد استفاده قرار مي­گيرد.