بررسي عوامل مؤثر بر تعليق و شتاب داستان كوتاه «مرتا البانيه» جبران خليل جبران با تكيه بر زمان روايي ژرار ژنت

ژرار ژنت، داستان را به عنوان يك «پيام روايي» در نظر مي‌گيرد و با رويكردي نظام‌مند به مطالعه داستان‌ مي‌پردازد. وي با طرح الگوي زمان و تعيين عوامل مؤثر در تعليق و شتاب يك داستان از منظر زماني، سعي مي‌كند تا ميزان دخل و تصرف راوي در نقل يك داستان را مورد ارزيابي قرار دهد و از اين طريق، معاني برجسته و زمان‌هاي مرده داستان را مشخص كند. داستان كوتاه «مرتا البانيه» جبران خليل جبران با هدف ترسيم عواقب زيان‌بار فقر و محروميت در زندگي دختران و زنان بي‌سرپرست با رمزپردازي از طبيعت نوشته شده است. اين مقاله سعي دارد تا سرعت روايت و حركت هاي زماني اين داستان را بر اساس چهار تكنيك الگوي زمان مند ژنت يعني «خلاصه، حذف، وقفه توصيفي و نمايش صحنه» مورد بررسي قرار دهد و با استفاده از روش تحليلي ـ توصيفي و با استناد به نمونه‌هايي از داستان، ميزان تأويل‌پذيري معنايي داستان را با استفاده از بررسي ساختاري نشان دهد و به اين سؤال پاسخ دهد كه شتاب و كاهش سرعت داستان، تا چه ميزان متأثر از اغراض معنايي آن بوده است و مهمترين تكنيك‌هاي كاهش و افزايش شتاب آن كدامند؟ در پايان مشخص شد كه زمان در اين داستان به دو بخش تولد تا نوجواني قهرمان داستان، و شب پاياني زندگي وي قابل تفكيك است. حركت زماني داستان در بخش اول از سرعت و شتاب بالايي برخوردار بوده و دو تكنيك حذف و خلاصه بيشترين كاربرد را داشته اند؛ اما در بخش دوم كه نقطه اوج داستان به حساب مي‌آيد، داراي شتاب منفي است و دو تكنيك وقفه توصيفي و نمايش صحنه سبب كاهش سرعت گفتمان نسبت به داستان شده‌اند.