خوانش تحليلي گفتمان «شاه‌زاده و ياران او» در كليله و دمنه بر پايه نشانه ـ معناشناسي

فرآيند معناسازي در گفتمان ادبي-روايي كلاسيك، برخلاف قالبي ساده و بيروني، تابع عناصر و نظام هاي نشانه اي پيچيده است. براي درك چگونگي ابعاد حضور و نقش تعيين‌كننده اين عناصر، يكي از علمي ترين ابزارهاي قابل اتكا، نشانه‌ـ‌معناشناسي است كه باعث مي شود روابط هم بسته و منسجم گزاره هاي نشانه اي متني درون گفتماني از حيث پديدارشناختي و حتي معرفت شناختي با اتقاني علمي تحليل شوند. با استناد به همين فهم، گفتمان روايي «شاه‌زاده و ياران او»، با هدف استنباط قابليت معناسازي عناصر دالي و چگونگي ظهور مؤثر آن عناصر در ميزان تبيين انديشه راوي و گستره بخشي گفتمان، تحت خوانش و تحليل قرار گرفته است. اين مقاله به‌روش مطالعه كتابخانه اي و براي پي‌جويي و پاسخ يابي اين دو مسئله اصلي فراهم آمده است: الف) پيش‌زمينه هاي زباني و شاخص ها در كيفيت و سياليت معناي گفتماني هم سو با ذهنيت گفته پرداز چگونه وضع و نقشي دارند؟ ب) حضور نشانه‌ـ‌فردها در روند معناسازي و بُعد معرفت شناختي گفتماني چگونه است؟ برآيند يافته ها در نگاهي كلي، مبين اين است كه گفته پرداز اين گفتمان روايي را جهت دار و طراحي‌شده تدوين كرده است. به ‌همين‌رو، كوشيده است شاكله تمام عناصر و نظام هاي نشانه اي را در روند تبيين بازنمود ذهني تقديرگرايي گرد آورد.