ساختمان مفهومي بسامدهاي طبيعت در شعر منوچهري دامغاني و غزليات مولانا

شناخت بسامدهاي طبيعت‌گرايانه در شعر منوچهري و مولانا مي‌تواند راه را براي شناخت بهتر ساختار مفهومي تصويرگري در شعر آنان هموار سازد. بي‌ترديد جذابيت و جاذبه ‌آفريني‌هاي منوچهري از بازنمايي اجزاء طبيعت در شعرش منحصر به فرد است. استاد شفيعي كدكني در حوزه تصويرهاي حسي و مادي طبيعت، از او به عنوان بزرگ‌ترين شاعر در طول تاريخ ادب فارسي ياد مي‌كند. مولانا نيز غواص اقيانوس معرفت است و در شعرش صورتي تركيبي از صور خيال آفاقي و انفسي از طبيعت و تصاوير اجزاء طبيعت ارائه مي‌دهد. مقايسه طيف‌هاي معمول و معناگرايانه از عناصر طبيعت در شعر منوچهري(طبيعت‌گراي صرف) و غزليات مولانا به عنوان شاعري كه نگاهي عرفاني به طبيعت دارد اساس اين مقاله قرار گرفته است. بررسي تطبيقي جذابيت‌هاي بسامدهاي طبيعت در شعر اين دو شاعر چشم انداز تحليل طبيعت‌گرايي در شعر فارسي را گسترده‌تر مي‌سازد.