بررسي معنا‌شناسي گفتمان خاموشي در تخلص مولانا بر اساس غزليات شمس

بر اساس نظريات ساختگراي ياكوبسن و افرات دربارۀ نقش‌هاي ارتباطي كلام بين گوينده و مخاطب، پيامي معنادار مبادله مي‌شود كه از طريق يك مجراي فيزيكي انتقال مي‌يابد. به عقيده آن‌ها اين الگوي ارتباطي در تمام كنش‌هاي ارتباط كلامي مصداق دارد و ارسال پيام نياز به زمينه‌اي دارد كه يا رمز كلامي است يا در قالب كلام گنجانده مي‌شود. عارف آن هنگام كه مي‌خواهد جهاني را نشان دهد كه در آن الفاظ كاركرد خود را از دست مي‌دهند، گاه به نقل داستان‌هايي در ستايش خاموشي مي‌پردازد و گاه خود نيز خاموش مي‌شود. با توجه به الگوي ارتباطي ياكوبسن مي‌توان از خاموشي در فرآيند ارتباط به‌ خوبي بهره‌مند شد و لذت حاصل از دريافت سكوت را در شش نقش ارتباطي گفتار جست‌و‌جو نمود. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه كاربرد برخي از نقش‌هاي ارتباطي سكوت در كلام مولانا مانند نقش ترغيبي و نقش ارجاعي داراي بسامد بيش‌تري است. بررسي معنا‌شناسي گفتمان خاموشي در تخلص مولانا بر اساس غزليات شمس