ناترجمه­ها و انگاره­هاي شناختي در ترجمه­هاي قرآني بر اساس فضاهاي زباني

هرچند فرايند ترجمه ماهيتاً خود شناختي است، تحليل ترجمه براساس زبانشناسي شناختي حوزه­اي جديد محسوب مي­شود. در ترجمه­هاي قرآني ابعاد زيادي مي­توان يافت كه مترجمان به متن افزوده­اند و بر اساس بسياري از نظريات مبتني بر تعادل در ترجمه قابل تحليل نيستند. اين ابعاد ناترجمه­اي در قالب زبانشناسي شناخته و ابزارهاي آن قابل­تحليل هستند و نمايي متفاوت از آنها را به­دست مي­دهند. فضاهاي­زباني و ساخت داخلي آنها يعني انگاره­ها مي­توانند اين داده­ها را از زاويه­اي جديد بررسي نمايند و علت حضور آنها در متن را علي­رغم گستردگي و تنوع آنها توجيه نمايند و حتي عناصر احتمالي را پيش­بيني نمايند كه در متن ظهور خواهند كرد. در قالب فضاهاي­زباني و ساخت داخلي آنها يعني انگاره­ها راهبرد مترجمان در افزودن مطالب نامتني فعال­سازي ابعاد مختلف يك انگاره يا انگاره­هاي مرتبط محسوب مي­شود. مقايسه ترجمه­هاي مختلف در اين تحقيق نشان مي­دهد كه اين ابعاد از انگاره­ها گرفته مي­شوند و مترجمان همه در يك فضاي زباني قرار داشته و هر كدام به دلايلي ابعادي از انگاره يا انگاره­هاي مرتبط را فعال كرده­اند كه در متن اصلي موجود نيست.