مفهوم «الصوفي غيرالمخلوق» با تأكيد بر تعبير بقا در دو مكتب هجويري و مولوي

در اين مقاله با كمك شرح مفهوم سازي هاي عرفا كه در اوج هيجانات روحي آنان شكل مي-گيرد، به واكاوي سرچشمۀ برخي از شطحيات صوفيه مي پردازيم، از سوي ديگر با تكيه بر نظر دوگانۀ دو مكتب هجويري و مولوي دربارۀ تعبير كلمۀ بقا در عرفان، برآنيم تا به تعريف روشني از اصطلاح «الصوفي غيرالمخلوق» برسيم، به دليل بُعد جهاني و گستردۀ نگاه صوفيه به مسئلۀ بقا و فنا، ميكوشيم تا در بخشي از اين جستار، گريزي به تطبيق دو شاخۀ عرفاني «اورفه گري» در حكمت يونان و عرفان بودايي با عرفان و تصوف اسلامي بزنيم، زيرا كه فهم اشتراكات موجود در عرفان هاي ديگر تمدن ها به شناخت و درك هر چه عميق تر برخي از اعتقادات صوفيه كمك خواهد كرد، درك مفهوم عبارت «الصوفي غير المخلوق» نياز به يك نگرش كلي نسبت به تعابيري همچون كاشف و مكشوف، فقر و غنا و،،، دارد كه نگارندگان در راستاي نگاه همه جانبه به اين مفاهيم و جمع بندي آنان، به مداقه در آثار طراز اول صوفيه مي پردازند،