تخيل، رؤيت و رويا در اشعار عارفانه ملك الشعراي بهار

ملك الشعراي بهار، از شاعران برجسته‌ دوران مشروطيت و از نخستين شاعران اجتماعي‌سرا است كه توانست نگرش اعتراضي را وارد شعر پارسي زمانه‌اش كند. در ميان اشعار بيشمار بهار، بخش قابل توجهي به شعر عرفاني اختصاص داده شده كه عمدتاً با موضوع عشق و شهود و مكاشفه سروده شده است.ارزش اشعار عرفاني بهار به اين خاطر است كه آرايه‌هاي ادبي و رمزگراي عرفاني را در آن برهه از تاريخ ادبي كه گرايش به سبك خراساني تحت عنوان بازگشت ادبي به فراموشي سپرده شده بود، به ادب معاصر منتقل كرد و از طرفي محتواي عرفاني از جمله رؤيا و مكاشفه را به بستر شعر جديد معرفي كرد.در اين پژوهش با رويكرد توصيفي -تحليلي و به شيوه كتابخانه‌اي به بررسي دو شاخصه تخيل و رؤيا در شعر بهار مي‌پردازيم.