جرم، تقصير و توبه به پيشگاه الهي، با نگاه عرفاني سعدي

سعدي، بزرگ‌ترين شاعر و نويسنده‌ قرن هفتم در تاريخ زبان و ادب فارسي و دوران‌ساز و تأثيرگذار در تحوّلات ادبي و فرهنگي بوده است. در پژوهش حاضر، تلاش شده از منظري ديگر بر آفرينش‌‌هاي ادبي و فكري آثار سعدي نگريسته و جلوه‌‌هاي از جرم، تقصير و توبه در آن‌‌ها باز نموده شود. هدف اصلي نگاه عرفاني به اين موضوع و بررسي ميزان مصداق آن درنگاه عرفاني سعدي بوده است. روش تحقيق در اين پژوهش، كتابخانه‌‌اي و تحليل محتوا و واحد تحليل، مضمون حكايات يا آموزه ها در آثارسعدي بوده است. نتايج نشان مي‌دهد كه توجه به رويكرد جرم، تقصيروتوبه به پيشگاه الهي بانگاه عرفاني سعدي، نمود فراوان داشته و زيباترين و لطيف‌ترين جلوه‌هاي آن در بوستان ديده و به فراواني مورد تأكيد قرار گرفته است و در نتيجه، با توجه به انديشه اصلاح‌گرايانه سعدي و آموزه‌هاي عملگرايانه‌ وي، توبه، عاملي مهم در جلوگيري از جرم و تكرار آن و بازپروري مجرم مي‌تواند باشد.