رابطه شاخص توده بدني با رضايتمندي از شكل بدن در دختران دانش‌آموز ورزشكار و غيرورزشكار شهر رشت

امروزه، يكي از مشكلات جدي در اقشار مختلف جامعه به‌ويژه در گروه سني نوجوان، فرهنگ حفظ تركيب و فرم بدن است. اگر واكنش فرد نسبت به ابعاد بدنش همراه با رضايتمندي نباشد، نارضايتي از شكل بدن ايجاد مي‌شود. شاخص توده بدني يكي از مناسب‌ترين معيارهاي سلامتي است كه براي تعيين وضعيت توده بدني به‌كار مي‌رود كه به‌نظر مي‌رسد با تصور شخص از تركيب بدني همسو نيست. هدف اين مطالعه، بررسي رابطه شاخص توده بدني با رضايتمندي از شكل بدن در دختران دانش‌آموز ورزشكار و غيرورزشكار بود. آزمودني‌ها 185 نفر ورزشكار و 901 نفر غيرورزشكار 17-15 سال بودند. ميانگين وزن به‌ترتيب در گروه ورزشكار 9.03 ± 57.32 و غيرورزشكار 9.37 ± 57.41 كيلوگرم و متوسط شاخص توده بدني به‌ترتيب 3.32 ± 21.62 و 3.68 ± 21.8 كيلوگرم بر مترمربع بود. براي جمع‌آوري اطلاعات از فرم رضايت‌نامه، پرسش‌نامه اطلاعات جمعيت‌شناسي، سابقه ورزشي و مقياس تصويري شكل بدن استفاده شد. نتايج نشان داد كه در ميزان نارضايتي از شكل بدن اختلاف معناداري دربين ورزشكاران و غيرورزشكاران وجود داشت كه در سطح معناداري 0/033، غيرورزشكاران به‌طور قابل‌ملاحظه‌اي از بدن‌هاي خود ناراضي‌تر بودند. همچنين، همبستگي بين نارضايتي از شكل بدن و فشار اجتماعي براي تغيير وزن در گروه غيرورزشكار برابر با 0/487 و بين ورزشكاران برابر با 0/395 بود. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه غيرورزشكاران بيشتر از ورزشكاران درمعرض خطر نارضايتي از شكل بدن هستند و عوامل مؤثر در بروز اين نارضايتي در افراد ورزشكار و غيرورزشكار متفاوت است.