تصويرآفريني‌هاي نهج البلاغه و تطبيق آن با تصاوير قرآني و روايات نبوي(ص) (مورد پژوهي: تصاوير بصري)

كلام امام علي(ع) بي‌تكلّف، روان، سليس و سرشار از آفرينشهاي هنري است و تصويرآفريني نيز مي‌تواند يكي از پررنگ­‌ترين جلوه‌­هاي آفرينش هنري كلام امام به‌شمار رود. تصويرآفريني روشي است كه گوينده سخن، با استفاده از آن، سعي مي­‌كند مفاهيم ذهني مد نظر خود را مانند يك صورت در مقابل ديدگان شنونده مجسّم كند و از اين طريق او را متوجه منظور خود نمايد. هر اندازه تصاوير يك متن ادبي پوياتر باشند، آن متن باارزش‌­تر مي­‌شود. اگر از اين زاويه به نهج البلاغه بنگريم، آن را سرشار از تصاوير زنده و پويايي مي­‌بينيم كه فضايي محسوس و ملموس را به­‌وجود مي­‌آورد و خوانندگان را به اعجاب وامي‌دارد. منشأ آفرينش تصاوير بصري در كلام امام علي(ع) را بايد در قرآن كريم و احاديث نبوي(ص) جستجو كرد؛ چنان‌كه بر اين اساس مي‌­توان دريافت كه امام علي(ع) نه تنها در عمل، بلكه در اسلوب كلامي خود نيز به كلام وحي و حديث پيامبر(ص) اقتدا كرده است. اين پژوهش از اين زاويه و با رويكرد تطبيقي ميان كلام امام علي(ع)، قرآن كريم و احاديث نبوي(ص) به موضوع آفرينشهاي تصويري در نهج البلاغه پرداخته است.