تبيين «فرآيند» پيروزي انقلاب اسلامي در سال 56-1357 بر اساس سرمشق انتخاب عقلاني و نظريه بسيج منابع

در بيست و هفت‌ سال گذشته در بررسي انقلاب اسلامي از ميان سه نوع تبيين «علّي»، «فرآيندي» و «پيامدي» از انقلا‌ب‌ها، بيش از همه به تبيين‌هاي علّي و ساختاري (يا نوع اول) توجه نشان داده شده است. هدف اصلي اين مقاله، شناخت انقلاب اسلامي از طريق توضيح فرآيند فعال و زنده شكل‌گيري بسيج انقلابي مردم ايران (يا تبيين نوع دوم) است. نگارنده كوشش كرده از منظر سرمشق انتخاب عقلاني و نظريه بسيج منابع توضيح دهد كه چگونه «قدرت اجتماعيِ» ناشي از بسيج مردمي در جامعه ايران بر «قدرت سياسي» حكومت پهلوي پيروز شد. توجه به جريان زنده رخدادها و فرصت‌هاي گوناگون، خلاقيّت و جسارت‌هاي انقلابيون؛ اعتقادات مذهبي مردم وقتي كه جهت سياسي پيدا مي‌كند، رهبري مردمي، ناتواني نخبگان حكومتي در مهار مخالفان، در فرآيند پيروزي انقلاب نشان مي‌دهد كه: اولاً چرا پيروزي انقلاب‌ها پديده‌هاي نادري هستند و ثانياً چرا آشنايي با علل انقلاب به تنهايي توضيح‌دهنده چگونگي پيروزي انقلاب‌ها نيست.

فاقد چكيده مي باشد