تأثير انگيزه و برنامۀ كمك‌آموزشيِ مبتني ‌بر رابطۀ متقابل بين زبان‌آموز و معلم و كارِ گروهي بين زبان‌آموزان بر روي درك مطلب زبان‌آموزان ايراني

اين پژوهش به بررسي تأثير و ارتباط سطح انگيزه بر روي درك مطلب زبان‌آموزان ايراني مي‌پردازد كه برنامۀ آموزشي مبتني ‌بر رابطۀ متقابل بين زبان‌آموز و معلم و كار گروهي بين زبان‌آموزان دريافت مي‌كنند. در ابتدا زبان‌‌آموزان به چهارگروه تقسيم مي‌شوند. زبان‌آموزان همگي دانشجويان ترم سوم رشتۀ مترجمي زبان انگليسي بودند و در پيش‌آزمون تافل و اجراي اوليۀ پرسش‌نامه شركت كردند و تفاوت معناداري بين سطح انگيزه و توانايي درك مطلب آنان وجود نداشت. سپس آنان در دو گروه آزمايشي و دو گروه كنترل قرار گرفتند. دو گروه كنترل (گروه الف و ب) به‌ترتيب 28 و 12 نفر زبان‌آموز داشتند و شيوۀ آموزش مهارت درك مطلب متداول را دريافت كردند. گروه‌هاي آموزشي (الف و ب) به‌ترتيب 28 و 12 نفر زبان‌آموز داشتند و شيوۀ آموزش مهارت درك مطلب مبتني‌‌بر رابطۀ متقابل بين زبان‌آموز و معلم و كار گروهي بين زبان‌آموزان را دريافت كردند. در انتها همگي در پس‌آزمون تافل و اجراي دوم پرسش‌نامه شركت كردند. نتايج با استفاده از تحليل واريانسِ دوطرفه وتحليل واريانس چندمتغيره تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه گروه‌هاي آموزشي از گروه‌هاي كنترل بهتر عمل كردند و برنامۀ كمك‌آموزشي بر روي انگيزه براي خودكارآمدي، چالش، كنجكاوي، رقابت، شناخته‌شدن، نمرات، دلايل اجتماعي و اطاعت در درك مطلب تأثير مي‌گذارد.