تحليل تطبيقي رمان هاي روبو و براهني با محوريت قاعده نظريه در داستان و خلق ابررمان

امروزه برخي رمان‌نويسان صرفاً به نقل داستان در رمان خود اكتفا نمي‌كنند، بلكه در خلال روايت داستان از خواننده، راوي و شخصيت‌هاي داستان درباره نحوه نگارش اثر خود سوال مي‌كنند. اين شيوه كه در رمان‌هاي سه گانه فرانسوي به نام‌هاي اورتانس زيبا (1985)، ربودن اورتانس (1987) و تبعيد اورتانس نوشته ژاك روبو بكار رفته است، قاعده اوليپني نظريه در داستان را تداعي مي‌كند. اين قاعده شامل گنجاندن نظريات گروه اوليپو در روايت است. اين شيوه بيان نظريه در خلال داستان در رمان رضا براهني با نام آزاده خانم و نويسنده‌اش (1997) نيز ديده مي شود. از آنجا كه پيشتر براهني به خاطر كاربرد اين سبك و ساير سبك هاي نوشتاري  اش در زمره نويسندگان پسا مدرن قرار داشت با مشاهده مشخصه‌هاي اوليپيني چنين استنباط مي شود كه براهني با خلق اين ابررمان بيشتر به ادبيات اوليپو متمايل است.