تحليل مقايسه ي دقت پنج مدل مختلف رابطه واليانتزاس در برآورد تبخير تعرق مرجع

تخمين دقيق تبخيرتعرق مرجع براي مديريت منابع آب و طراحي سيستم­هاي آبياري به­خصوص در نواحي خشك و نيمه‌خشك ضروري مي­باشد. در اين تحقيق، عملكرد پنج مدل مختلف رابطه واليانتزاس در برآورد تبخيرتعرق مرجع مورد ارزيابي قرار گرفت. بدين منظور از داده­هاي هواشناسي هفت ايستگاه سينوپتيك واقع در شمال­غرب كشور شامل اروميه، سلماس، مهاباد، تكاب، تبريز، سراب و مراغه استفاده گرديد و مقادير تبخيرتعرق مرجع روزانه توسط روش فائوپنمنمانتيث (به­عنوان روش استاندارد) برآورد شد. سپس همين مقادير با استفاده از مدل­هاي مختلف رابطه واليانتزاس برآورد شد. با استفاده از شاخص­هاي آماري ضريب تعيين (R2) و جذر ميانگين مربعات خطا (RMSE) براي نتايج دوره‌هاي سالانه، فصلي و ماهانه،دقت روش­هاي به­كار رفته مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه روش واليانتزاس 2(Rs,T,RH,U) دقيق­ترين مدل در تخمين ETo در منطقه مورد مطالعه مي­باشد. به­طوري­كه متوسط مقادير شاخص­هاي آماري R2و RMSE براي روش مذكور به­ترتيب 984/0 و 512/0 ميلي‌متر بر روز براي دوره سالانه حاصل شد. همچنين نتايج حاكي از عملكرد نسبتاً ضعيف روش واليانتزاس5 (Rs,T) با متوسط مقادير شاخص­هاي عملكرد به ترتيب 891/0 و 228/1 ميلي‌متر بر روز براي شاخص­هاي فوق بود. در دوره­هاي فصلي و ماهانه نيز مدل واليانتزاس2 (Rs,T,RH,U) بهترين برآورد  EToرا در ايستگاه­هاي مورد مطالعه ارائه داد.