تحولات تفكيك قوا در پرتو حكمراني تنظيمي

دولت اداري تنظيمي از مفاهيم نوظهوري است كه با رشد و توسعه دولت در عصر مدرن شكل گرفت. در اين دولت به منظور خط مشي‌گذاري و اجراي بهينه سياست‌ها به نوعي كاركردهاي سه گانه قوا، در اختيار نهادهاي تنظيمي قرار گرفته است. از منظر برخي متفكران حقوق اساسي، بروز دولت اداري تنظيمي معادل تفكيك قوا به مفهوم جديد آن است كه با گذار از مدل كلاسيك آن و ظهور نهادهاي تنظيمي به‌عنوان قوه چهارم به هسته اصلي تفكيك قواي جديد مي‌رسيم اما برخي ديگر مدل تفكيك قواي مدرن را از آنجا كه منجر به بروز مشكلات جدي در نظام‌هاي حقوق اساسي مي‌شود، نپذيرفته‌‌ و سعي در بازسازي و احياي مدل سنتي تفكيك قوا نموده‌اند. لذا در اين پژوهش برآنيم با  مطالعه حكمراني تنظيمي و شناسايي عناصر و مؤلفه‌هاي آن، تحول‌ تفكيك قوا و چالش‌هاي پيش روي آن را با ظهور اين حكمراني  مورد  بررسي و  واكاوي قرار دهيم.