تبيين راهبردي مؤلفه‌هاي حس معنوي در معماري مساجد ايران

معنويت براي انسان قدمتي به درازاي تاريخ آفرينش او دارد؛ زيرا خداوند از همان خلقت بشر، او را مركب از دو جنبه‌‌ي مادي و الهي آفريد و اصالت را به جنبه‌ي معنوي و روحاني داد. معماري از اين امر مستثني نيست؛ مسجد از آن خداست و به مثابه‌ي نمادي آشكار از رحمت الهي‌اش و زباني نمادين از انگاره‌هاي معنوي مطرح است. اين پژوهش سعي دارد به مؤلفه‌هاي كالبدي (تزيينات، مصالح، فرم، تناسب‌ها) و تأثير آن بر دركِ «حس معنويت» در معماري داخلي مساجد بپردازد. جامعه‌ي آماري، دانشجويان تحصيلات تكميلي ورودي 96 دانشگاه‌هاي سراسري تهران در رشته معماري و مرمت است. حجم نمونه با روش كوكران 169 نفر تعيين شد. تحليل داده‌ها در نرم‌افزار «SPSS21» و «AMOS» و آزمون تحليل مسير استفاده شده است. نتايج نشان مي‌دهد مؤلفه‌هاي تزيينات، فرم و تناسب‌ها بر درك حس معنوي تأثير معناداري داشته و اما براي مؤلفه‌ي مصالح رابطه‌ي معناداري مشاهده نشده است.