تأمّلي فلسفي در چيستي و چگونگي «قواعد التفسير»

بدون عنوان

اين پژوهش پاسخي است به مجموعه‌اي از سؤال‌هاي بيروني در باب چيستي و چگونگي قواعد التفسير. در بحث چيستي پس از تعريف قواعد التفسير به «مجموعه‌اي از بايسته‌هاي تفسيري مبتني بر مباني»، از موضوع آن «زبان قرآن» سخن به ميان آمده و نسبت آن با تفسير نيز «استنباطي» دانسته شده است. در باب چگونگي نيز در ريخت‌شناسي و كالبدشناسي، قواعد التفسير را قواعد دستوري معرفت‌بخش تلقّي نموده و موضوع گزاره‌ها عناصر زباني و محمول آن‌ها «ضرورت» دانسته شده است. سپس با بررسي اقسام اين گزاره‌ها، در بحث سرشت‌شناسي، موضوع اين گزاره‌ها را مفاهيم فلسفي و محمول آن‌ها را اعتباري با منشأ تكويني خوانده‌ايم. در بحث معيار اتّصاف به صدق، پس از آنكه قاعده تفسيري را در سازه معرفتي خود شرطي (نه حملي) دانسته‌ايم، صدق آن به معناي انطباق نسبت شرطيه با نفس‌الأمر قاعده تلقّي شده و با ترسيم سه وضعيت متوقّع يك گزاره، حالت‌هاي صدق و كذب آن بيان شده است.

فاقدچكيده