از غرب زدگي تا توسعه نيافتگي؛ از فلسفه تا روشنفكري « سنجشي درون ماندگار »

تفكر دكتر رضا داوري اردكاني، حركت و گذاري دارد كه منطق آن روشن نشده است. موضوع اصلي اين مقاله توجه به اين گذار، روشن سازي منطق دروني آن و سپس پرداختن به چالش هاي دروني اش است. ازين رو نخست به اثبات وجود اين گذار پرداخته و سپس در حركتي تفسيري تلاش مي شود تا به چيستي اين گذار و منطق آن توجه شود. هدف آن است تا روشن شود، برآمدن مفهوم «توسعه نيافتگي» ـ مفهوم بنيادين در نوشته هاي متاخر دكتر داوري ـ به نحو مضمر در فهم ايشان از چگونگي بيرون شدن از وضع «غرب زدگي» ـ مفهوم بنيادين در نوشته هاي متقدم ـ نهفته بوده است و حركت فكري ايشان بيش از آن كه بر اساس مفهوم گسست فهم شود بهتر است با مفهوم گذار و جابه جايي سطحِ بحث، فهم شود. با اين گذار، بحث از سطح فلسفي به سطح روشنفكرانه جابه جا مي شود و پرسش اصلي نيز از چيستي و چگونگي نسبت ما با غرب به پرسش از چگونگي چيرگي بر دشواري هاي راه تجدد تغيير مي يابد. در اين جاست كه باز به نوبه ي خود پرسش هاي جديدي سربرمي آورند. اين پرسش هاي نوپديد، به جاي آن كه پرسش هايي از چرايي اين گذار باشند، پرسش هايي از خود «طرح غرب زدگي» و صورت بندي مفهومي آن هستند. با طرح اين پرسش ها نياز ضروري ما براي بازگشت دوباره از روشنفكري به فلسفه و بازانديشي خود «طرح غرب زدگي» هم چون فهمي خاص از نسبت من و جزـ من، آشكار مي شود.