تحول گفتماني «دولت – ملت» در گذار به ژئوپليتيك پست‌مدرن (چشم‌انداز دولت پسا‌سرزميني)

از گذشته تا به امروز دگرگوني‌هاي عملي و نظري بسياري در گفتمان‌هاي جغرافياي ساسي و ژئوپليتيك رخ داده است. «دولت – ملت» كه بحث هسته در مطالعات جغرافياي سياسي و ژئوپليتيك است؛ به تبع اين تحولات به طور طبيعي بي‌نصيب نمانده است. نوشتار حاضر با رويكرد تفسيري و بهره‌گيري از داده‌هاي كتابخانه‌اي به دنبال پاسخ به اين سوال است كه در گذار از ژئوپليتيك مدرن به پسا‌مدرن، گفتمان «دولت- ملت» دچار چه تحول و تغييرات ماهيتي شده است؟ طبيعي است كه در هر عصري گفتماني با ويژگي‌هاي خاص خود حاكم باشد. مشخصه‌هايي چون: يكپارچگي، تك‌بعدي بودن، عينيت‌گرايي، قطعيت‌گرايي و مبنا‌گرايي كه در گفتمان مدرنيته، باعث شده است كه ‌دولت‌ مدرن، دولتي با ويژگي‌هاي خاص جغرافيايي، سياسي، حقوقي، اجتماعي، هويتي و ... باشد. حال آنكه به تبع از ويژگي‌هاي پستمدرنيته ]و گفتمان‌هاي حاكم بر آن[ چون: تكثر‌گرايي و عدم اطلاق، نفي روايتي خاص و... ؛ دولت به‌ عنوان يك مرجع تام (حاكميتي، امنيتي، قدرت و...)، به‌هيچ وجه پذيرفته شدني نيست. اجمالاً هدف اين پژوهش مقايسه و تببيين ابعاد و اركان: اجتماعي (بعد ملت و ملي‌گرايي)، سياسي‌ (بعد حكومت)، حقوقي (بعد حاكميتي)، و اثرپذيري مرزهاي كشور در گذار دولت مدرن و پست‌مدرن است. در پايان به چالش و تهديدهاي دولت پست‌مدرن (پساسرزميني) در اين گذار اشاره خواهد شد.