بررسي رابطه بين مشاركت سياسي و بيگانگي اجتماعي در بين شهروندان شهر تبريز

امروزه مشاركت در بستر جامعه­ اي دموكراتيك و مدني، صورتي نهادمند به خود گرفته و انديشمندان توسعه، گسترش مشاركت سياسي در ميان توده­ي مردم را يكي از وجوه نوسازي سياسي تلقي مي­كنند. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين مشاركت سياسي و بيگانگي اجتماعي در بين شهروندان شهر تبريز انجام شده است. بيگانگي اجتماعي از سوي جامعه ­شناسان و روان­شناسان اجتماعي براي توضيح صور آسيب­ شناختي مشاركت سـياسي و تبيين انفعال، بـي­ ميلي و بي­ علاقگي سياسي مورد استفاده قرار گرفته است كه جزء مسائل شهري و از پيامدهاي شهرنشيني است. سؤالي كه مطرح است اين است كه بين مشاركت سياسي و بيگانگي اجتماعي در بين شهروندان تبريز رابطه وجود دارد؟ روش تحقيق حاضر از نوع پيمايشي و با ابزار پرسشنامه و جامعه­ ي آماري آن، شهروندان در سنين 18 سال به بالاي تبريز است. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران 384 نفر و اطلاعات مورد نياز از طريق شيوه ­ي نمونه­ گيري تصادفي خوشه­ اي جمع­ آوري گرديده است. اعتبار پرسشنامه از طريق اعتبار صوري و پايايي آن بر اساس آلفاي كرونباخ محاسبه گرديده است. براي تحليل داده ­ها از نرم ­افزار SPSS و براي آزمون فرضيه­ ها از تكنيك آماري ضريب همبستگي پيرسون استفاده شده است. نتايج تجزيه و تحليل آزمون فرضيه­ هاي تحقيق نشان داد كه بين ميزان مشاركت سياسي و بيگانگي اجتماعي شهروندان رابطه­ ي معنا­­داري وجود ندارد. تنها دو مؤلفه­ احساس انزواي اجتماعي و احساس بي ­هنجاري در بين پنج مولفه بيگانگي اجتماعي داراي رابطه­ ي معنا­دار­ي با ميزان مشاركت سياسي است. بنابراين مي­توان نتيجه گرفت كه مشاركت سياسي چندان تحت تأثير بيگانگي اجتماعي نبوده است.