تاملي پيرامون پيوستاري زيبايي و اخلاق

زيبايي ، تاثيري خاص از برخي اشيا و يا افعال گوناگون است كه تحت شرايطي خاص ما را به حالت معيني در مي آورد . اگر به بررسي مواردي كه منجر به برانگيختن احساس زيبايي در درونمان و تحسين ما شده اند بپردازيم در مي يابيم كه دريافت اين حالت خاص نه منحصراً با ما ارتباط دارد و نه منحصراً با شي يا فعل مورد نظر . پيداست كه شي مورد نظر بايد پاره اي از صفات و ويژگي ها و هماهنگي لازم را جهت زيبا بودن دارا باشد و از طرفي ما نيز آمادگي دريافت زيبايي را داشته باشيم . زيبا لذتي است كيفي كه به نحوي شهودي حاصل مي آيد و به ذهن متبادر ميگردد. بي ترديد زيبايي در خارج وجود دارد و ذهن انسان در درك و دريافت آن دخيل ميباشد ، اما همه ي انسانها در زيبا دانستن يا ندانستن چيزي متفق القول نيستند و لذا تفاوت آراء در زيبا ناميدن بسيار محسوس است . حال پرسشي كه در راستاي موضوع اين مقاله مطرح ميباشد رابطه ي زيبايي با اخلاق است . با توجه به نظريات گوناگون پيرامون تقسيم زيبايي به محسوس و معقول ، عيني و ذهني ، نسبي و يا مطلق دانستن زيبايي ، كدام نوع از زيبايي درباره ارزشهاي اخلاقي صادق است ؟ و اينكه آيا ارزشهاي اخلاقي را پس از درك زيبايي شان اخلاقي ميدانيم و حكم به درست و خوب بودن آنها مي نماييم؟