حفظ حيات طبيعت بر مبناي اخلاق قرآني

دين اسلام بر مبناي كتاب آسماني قرآن و سيره معصومين(ع)، جهان بيني كامل و جامع الهي-اسلامي را براي بشر به ارمغان آورده است و از انسان ها مي خواهد كه براي رسيدن به غايت حيات خويش، در تمام روابط چه با خود، با خدا، با ديگران و با طبيعت اخلاقي زندگي كنند و در قرآن به كساني كه در اين مناسبات مومن بوده و عمل صالح انجام دهند وعده ي حيات طيبه داده شده است. دغدغه ي ما در اين مقاله اين است كه بر مبناي آيات قرآن، اعمال صالحي كه انسان مومن در ارتباط با طبيعت بايد انجام دهد تا به حيات اصيل و حقيقيِ وراي حيات دنيوي دست يابد، چيست؟ سخن اين است كه در مقابل اين نگاه الهي به حيات و در بحث ما حيات طبيعت، جهان بيني مادي قرار دارد كه بالاترين نوع نگاهي كه به جهان هستي و به خصوص طبيعت پيدا كرده نگاه اومانيستي بر مدار خواست هاي خودخواهانه ي انسان بوده است و در نتيجه اعمال ضاله و ظلم گونه اي نسبت به حيات طبيعت كه خداوند آن را گاهواره اي براي رسيدن به غايت كمالش قرار داده انجام داده است؛ در نتيجه استنباط و تبيين اخلاق قرآني در جهت حفظ طبيعت اولا: باطل كننده ي آن نوع نگاه مادي خواهد بود ثانيا: در صورت توجه به انجام رفتارهاي قرآني رفتارهاي نامطلوب اصلاح خواهد شد ثالثا: جامعيت دين اسلام را براي زندگي راستين بشر ثابت خواهد كرد.