نگاه شاعرانه پايان متافيزيك

Poetic View, End of Metaphysics

عنوان اين مقاله برداشتي است از انديشه ي مارتين هيدگر [1] كه معتقد بود تنها "نگاه شاعرانه" به "هستي" قادر است بشر امروز را كه به شدت درگير تكنولوژي غربي شده و به عبارتي به اسارت آن چه خود ساخته است در آمده، از بي جهاني، خود بيگانگي [2] و بي هدفي نجات دهد. از سوي ديگر هيدگر رويكرد متافيزيكي انسان در دوران مدرن را مانع حضور و ظهور "حقيقت" و "هستي" مي داند ، و معتقد است تنها به واسطه ي بازگشت به زبان شاعرانه، هم چون انسان عصر هومري، مي توان هستي را دريافت. مقاله ي پيش رو، بر روي انديشه ي هيدگر در زمينه ي رويكرد شاعرانه به "هستي" در تقابل با نگرش متافيزيكي متمركز بوده و در راستاي روشنگري و تبيين آراء او در اين زمينه ابتدا مفهوم "متافيزيك" و گستره ي آن در جريان تاريخ انديشه ي فلسفي بيان مي شود. هيدگر فيلسوفي پس از كانت است، نه تنها به لحاظ ترتيب زماني، بلكه به لحاظ تفكر نيز. بر همين اساس، انديشه ي محوري ايمانوئل كانت [3] در زمينه ي طرح مسئله ي "متافيزيك"، نظر او در باره ي هنر شاعري و هنر به طور كلي، هم چنين نظر ريچارد رورتي [4] فيلسوف متأثر از هيدگر از مباحث مطرح شده مي باشد.