مقدرات آسماني در بهمن نامه

Divine Predestinations in Bahman-Nameh

مقاله حاضر به بررسي يكي از انديشه هاي آيين زرواني در متن حماسي « بهمن نامه» اثر ايرانشان(ايرانشاه) بن ابوالخير مي‌پردازد. دين زروان، خداي زمان از آيين هاي رايج ايران باستان است كه فلسفه و انديشه هاي آن در متون فارسي به ويژه متن هاي حماسي، بازتاب گسترده‌اي داشته است. در اين پژوهش، با استفاده از تحليل محتوايي، بازتاب انديشه‌ي مقدرات آسماني و تأثير آن بر سرنوشت وتقدير مورد كنكاش قرار گرفته است. با بررسي محتوايي « بهمن نامه» اين نتيجه حاصل مي‌گردد كه آسمان به عنوان جايگاه زروان، با چرخش و حركت خود و ستارگان، اراده و خواست زروان را بر انسان جاري مي‌سازد. نتيجه ي اين حركت آسمان، بخت و سرنوشتي است كه از آن هيچ راه گريزي نيست و بايد به اجبار آن را پذيرفت. بحث هايي چون قداست آسمان و ستارگان، سوگند ياد كردن به نامشان، ستاره شناسي و طالع بيني، از ديگر بحث هاي مرتبط با آسمان هستند كه به خوبي در بهمن نامه منعكس شده است.