فراگيري استعاره هاي حركتي زمان در كودكان فارسي زبان

The Acquisition of Spatial Metaphors of Time in Persian Speaking Children

هدف اين پژوهش، بررسي فراگيري استعاره‌هاي حركتي زمان و تعيين سن درك هر يك از انواع استعاره‌هاي حركتي زمان در كودكان فارسي‌زبان است. اين مطالعه توانايي درك چهار نوع استعاره حركتي زمان را در كودكان ارزيابي مي‌كند. آزمون درك استعاره‌ها در 121 كودك در گروه‌هاي سني 3، 4، 5، 6 و 7 سال و 46 فرد بزرگسال به عنوان گروه گواه انجام شده است. تحليل آماري يافته‌هاي مطالعه نشان مي‌دهد كودكان انواع استعاره‌هاي حركتي زمان را در سنين متفاوتي فرامي‌گيرند. همچنين دو عامل در تعيين ميزان دشواري درك استعاره‌هاي حركتي زمان در كودكان موثر هستند. نخستين عامل، تعداد موضوعات در مسير حركت حوزه مبدأ است. هر چقدر استعاره از موضوعات بيشتري برخوردار باشد، براي كودكان پيچيده‌تر بوده و در سنين بالاتري درك مي‌شود. اين مسأله را مي‌توان به رشد توانايي‌هاي شناختي كودكان با افزايش سن نسبت داد. عامل دوم در تعيين ميزان دشواري استعاره‌ها، نوع موضوع در حال حركت در حوزه مبدأ است. درصورت يكسان‌بودن تعداد موضوعات، استعاره‌هايي كه شامل حركت خود فرد باشند، زودتر از استعاره‌هايي درك مي‌شوند كه از نگاشت حركت رويداد‌ها ايجاد شده‌اند. اين عامل را مي‌توان براساس نظريه بدن‌مندي تببين كرد.

The present study investigates the acquisition of four kinds of spatial time metaphors in Farsi-speaking children. In this research 121 children of age 3 to 7 and 46 adults as control group are evaluated in order to find whether there is any difference among them in acquisition of these kinds of metaphors. The results show that the age of understanding of spatial time metaphors depends on the kind of metaphor. Increasing the number of elements involved in the metaphor mapping leads to greater complexities in learning. Furthermore, when two metaphors have the same number of metaphorical mappings, the embodiment determines which one is easier to learn.