تحليل مقايسه‌اي‌ كاريكلماتورهاي پرويز شاپور با تني چند از كاريكلماتور نويسان(سهراب گل‌هاشم، حوريه نيكدست، عباس گلكار و ...)

يكي از راه ­هاي كشف سير تحول پديده ­هاي ادبي روش تحليل ­بينامتني است­ كه­ ارتباط عمودي بين متون را برجسته ­مي ­سازد و از ديرباز با نام توارد، انتحال ، سلخ و المام مورد توجه محققان ادبي بوده است. براساس منطق مكالمة باختين، هيچ اثري منحصراً از قلم و فكر يك نويسندة خاص تراوش نكرده است و فقط انسان­ اسطوره ­اي توانست با اولين سخنش به دنيايي بكر و بيان ناشده نزديك ­شود. اگر اين ديدگاه را مبناي بحث قرار دهيم، ديگر نمي ­توا­ن­ گفت تنها پرويز شاپور (78 ـ 1302) پدر كاريكلماتور در ايران و دهة چهل بوده است؛ زيرا ردّپاي كاريكلماتور در طنزهاي عبارتي­ گذشتگان، مثل برخي ضرب المثل­ ها، رسالة تعريفات عبيد زاكاني، لطيفه ­ها، جملات قصار و اشعار برخي شاعران نيز ديده مي ­شود و خود شاپور هم به همان ميزان بركاريكلماتور­نويسان پس از خود از قبيل سهراب­ گل ­هاشم، مهدي­ فرج اللهي، عباس ­گلكار، حوريه نيك دست و ابوالفضل­ لعل ­بهادر اثرگذار بوده است كه اين اثر پذيري را مي ­توان در سه محورِ بازنويسي، تقليد از تكنيك و انديشه و جهان­ بيني در آثار پيروان شاپور بررسي كرد. جستار حاضر مي­ كوشد با رويكرد توصيفي ـ مقايسه ­اي، ضمن معرّفي پيشينه و پسينة كاريكلماتورنويسي در ايران، با بررسي مجموعة « قلبم را با قلبت ميزان مي­كنم» از پرويز شاپور و پنج تن از كاريكلماتورنويسان مذكور، به آسيب­ شناسي روش كار شاپور و پيروانش نيز بپردازد.