تبيين ژئواكونوميك نظم منطقه‌اي خاورميانه و آسياي مركزي در سيستم جهاني

نظم منطقه‌اي را مي‌توان سازماندهي الگوهاي رفتاري ميان واحدها و كنشگران موجود در يك منطقه  تعريف كرد كه در نتيجۀ آن هدف‌هاي سامانۀ منطقه‌اي محقق شود. برخلاف نظم قديمي كه در آن ويژگي‌هاي ژئوپليتيك نقش اصلي را دارد؛ نظم جديد حالت چندبعدي دارد. در واقع با افزايش سطح ارتباطات ميان كنشگران در سيستم بين‌الملل نوع جديدي از نظم بر مبناي اشتراك‌هاي فرهنگي، سياسي امنيتي و اقتصادي شكل گرفته است كه برخلاف نوع قديمي نظم در سيستم بين‌الملل حالت جغرافيايي صرف نداشته و ارتباطات و اشتراك‌ها در آن نقش اصلي را ايفا مي‌كنند. در نظم جديد، مناطق به‌عنوان حلقه‌هايي در نظر گرفته مي‌شوند كه گره‌هايي آن‌ها را به‌ يكديگر وصل مي‌كند. پرسش نوشتار اين است كه با تمركز بر منطقۀ خاورميانه و آسياي مركزي اين نوع از نظم چه ويژگي‌هايي دارد؟ نتايج نشان مي‌دهد كه در قالب برداشت جديد از نظم، منطقۀ خاورميانه و آسياي مركزي ديگر مناطقي جدا از هم نيستند؛ بلكه در قالب يك منطقه تصور مي‌شوند كه ويژگي‌هاي مشترك اقتصادي دارند همچون توليدكنندۀ مواد خام در نظام بين‌الملل، حاشيه‌اي‌شدن در نظم اقتصادي بين‌المللي، شكننده و آسيب‌پذيربودن در پيوندهاي راهبردي خود با مناطق مركزي، وابستگي سياسي نظامي به مناطق مركزي و قرارگيري تحت سياست‌هاي كنترلي نظام مركزي. هدف اين نوشتار تبيين ويژگي‌هاي ژئواكونوميك نظم پيوندي خاورميانه و آسياي مركزي است. روش نوشتار نيز روش توصيفي تحليلي خواهد بود.