خوانش شعرهاي مولوي و اميلي ديكسون از ديدگاه شالوده شكني ژاك دريدا

The Impact of Jacques Derrida’s View of Deconstructive Reading on Molavi’s and Emily Dickinson’s Selected Poems

جلال الدين مولوي، شاعر قرن هفتم هجري قمري، و اميلي ديكنسون، شاعر قرن نوزدهم ميلادي، دو نويسنده ي برجسته در شرايط متفاوت زماني و فرهنگي هستند كه عقايد نزديك به هم دارند. در آثار اين دو شاعر توانا، مي توان نكات مشتركي از جمله تصاوير خيال، طبيعت، ديدگاه مذهبي، و مرگ يافت. اگر چه مي توان تفاوت ها و تمايزهايي را در شعرهاي آنان مشاهده كرد، اما هر دو شاعر با استفاده از تكنيك هاي متفاوت شعري از جمله استعاره كوشيده اند تا افكار و عقايد فلسفي خود را به نحو احسن بيان كنند. در طول تاريخ ديدگاههاي متفاوتي در مورد درستي تفسير و تأويل شعرهاي هر شاعر ارائه شده، اما ژاك دريدا، فيلسوف جنجال برانگيز قرن بيستم، بر اين باور است كه نمي توان معناي واحد و يكساني براي شعرهاي يك شاعر در نظر گرفت. در اين مقاله كوشش شده است مفهوم زباني و فلسفه ي كلامي مولانا و اميلي ديكنسون در برخي از شعرهاي آنان از منظر ساختار زدايي يا شالوده شكني از جمله تقابل دوگانه، تفاوت و تعليق معنايي و تكمله مورد بررسي قرار گيرند. شعرهاي اميلي ديكنسون و مولانا به رغم ظاهر ساده و منسجم، به واسطه ي تمايز از ساير معاني ممكن كه تعدادشان نامحدود است كسب معنا مي كنند و چون معاني آنها در نشانه ي معنايي (دال) نيستند، تعبير معنايي آنها حركتي بي سر انجام است