تأثير تقابل فرد و ساختار بر راهبردهاي تصميم‏گيري پرونده هسته‏اي ايران؛ مطالعه موردي گفتمان نواصول‏گرايي

عوامل تأثيرگذار و ميزان تأثيرشان در رويكرد هسته‏اي ايران در دوره‏هاي مختلف، متعدد و داراي تفاوت‏هاي اساسي بوده‏ است. اما با‌اين‌حال دو متغير فرد و ساختار همواره و در همه دوره‏ها تأثير اجتناب‏ناپذيري بر رويكردهاي ايران داشته‏اند، چرا كه نوع  ارتباط‏ بين اين دو مي‏توانست زمينه تشديد و يا تسهيل شرايط براي حل اين منازعه را فراهم ‏آورد. در همين راستا نشانه‏هاي رفتاري، كلامي و كنشي گفتمان نواصول‏گرايي حاكي از تقابل اين دو متغير در مناقشه هسته‏اي بوده است. از‌اين‌رو بر‌اساس مفروض تقابل بين دو متغير فرد و ساختار، اين سؤال مطرح مي‏شود كه در گفتمان نواصول‏گرايي چه تأثيري بر راهبردهاي تصميم‏گيري پرونده هسته‏اي داشته است؟ يافته‏هاي پژوهش با بهره‏گيري از مدل روزنا و مبتني‌بر روش توصيفي تحليلي نشان مي‏دهد تقابل بين اين دو متغير؛ باعث به حاشيه رفتن تحليل هزينه فايده و در نتيجه اولويت تصميم‏گيري براساس راهبردهاي روان‌شناختي ارزشي شده است.