اثربخشي مددكاري گروهي در توسعه مهارت‌هاي مقابله‌اي و پيشگيري از عود در افراد معتاد

مددكاري گروهي از جمله روش‌هاي مؤثر و كارآمد براي درمان اختلالات و بيماري‌هايي نظير اعتياد به شمار مي‌رود. هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي مددكاري گروهي به شيوه شناختي ـ رفتاري بر توسعه مهارت‌هاي مقابله‌اي و پيشگيري از عود در افراد معتاد مي‌باشد. تحقيق حاضر از نوع تحقيقات نيمه آزمايشي است و در جمله تحقيقات تجربي قرار مي‌گيرد. تعداد 30 نفر از معتاداني كه در مركز خود معرفِ بهزيستي شهر تهران دوره سم زدايي را با موفقيت به پايان رسانده بودند، در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت درمان مددكاري گروهي به شيوه شناختي ـ رفتاري قرار گرفتند و گروه گواه درمان خاصي دريافت نكردند. همه شركت كنندگان در پژوهش، در آغاز پژوهش و دو ماه پس از پايان درمان، پرسشنامه راهبردهاي مقابله‌اي كارور را تكميل كردند. براي تحليل داده‌ها روش‌هاي آمار توصيفي، آزمون خي‌دو و آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري‌هاي مكرر به كار برده شدند. نتايج آزمون خي‌دو گوياي معنادار بودن تفاوت دو گروه از لحاظ ميزان عود بود (0.01p). درمان مددكاري گروهي به شيوه شناختي ـ رفتاري در توسعه سبك‌هاي مقابله‌اي و پيشگيري از عود افراد معتاد مؤثر است.