تبيين «معرفت تشكيكي» بر پايه‌ي وجود‌انگاري معرفت در حكمت متعاليه

بدون عنوان

نظام هستي‌شناسي در حكمت متعاليه، بر پايه‌ي نظريه‌ي «اصالت وجود و تشكيك مراتب آن» استوار است. حقيقت معرفت در اين نظام، از سنخ وجود بوده و ازاين‌رو، داراي احكام مشتركي با آن است. مسانخت وجود و معرفتْ امكان اثبات «معرفت تشكيك‌پذير» را فراهم مي‌آورد. مسأله‌ي پژوهش جاري توصيف تشكيك‌پذيري معرفت و در پيِ آن، بررسي امكان و مؤلفه‌هاي آن در حكمت متعاليه است. رهيافت حاصل، كه با روي‌آورد تحليلي- منطقيِ عبارات صدرالمتألهين به‌ دست آمده، اثبات معرفتي تشكيك‌پذير (به‌سبب مسانخت وجود و معرفت) است كه مراتب آن متناسب با مراتب وجودي مُدرِك و مُدرَك پديد مي‌آيد. ازاين‌رو، معرفت با تغيير مراتب وجودي آن دو، متّصف به شدّت و ضعف شده، در اين ميان، ابزار شناختِ مُدرِك نيز متناسب با مرتبه‌ي وجودي معرفت و نحوه‌ي حصول آن خواهد بود.

فاقد چكيده مي باشد