تحليل تطبيقي قاعدۀ ترادف واژگان در تفسير قرآن با رويكرد معناشناسي در تفسير «الميزان» و «التحرير و التنوير»

بدون عنوان

مفسران هرچند از اصول و قواعد خاصي در تفسير بهره برده‌اند، غالباً بدون تبيين اين قواعدِ نانوشته و ناگفته، به امر تفسير پرداخته‌اند. تحقيقات موجود در اين باره نيز صرفاً به استخراج قواعد از كتب علوم قرآن، اصول فقه، لغت و قواعد عربيت، برخي مقدمات تفسير و كتب پراكنده اكتفا نموده‌اند؛ حال آنكه استخراج قواعد از متن تفاسير و كاوش در ميان نظرات تفسيري مفسران در لابه‌لاي آيات قرآن، قواعد و نكات بديعي را برخواهد نمود. تنقيح اين قواعد، گنجينۀ پرارزشي از قواعد تفسير و زيرساخت‌هاي آن در اختيار مفسران قرار مي‌دهد و رهاورد اين تلاش، ضابطه‌مند شدن علم تفسير از رهگذر تدوين مجموعه‌اي متقن از قواعد تفسير است كه قطعاً فهم دقيق‌تر و به دور از لغزش و خطا در فهم مراد از آيات قرآن كريم را به دنبال دارد. اين جستار بر آن است تا زيرساخت‌هاي مورد استفاده در ترادف واژگان قرآن كريم را با رويكرد معناشناسي جديد، در ميان نظرات تفسيري دو مفسر مٶثر در قرون اخير، يعني علامه طباطبايي و ابن عاشور جستجو كند.

فاقد چكيده لاتين