اثرات هدفمندي يارانه ها بر ساختارهاي توليد در روستاهاي شهرستان زنجان

از سال­ هاي پاياني دهه هفتاد، هدفمند كردن يارانه ­ها در ايران با توجه به آشفتگي عملكردي مديران اجرايي نظام يارانه، از مهم­ترين موضوعاتي بوده است كه هر سال هنگام تدوين لايحه بودجه مورد ارزيابي قرار مي­گرفت و به نظر مي­رسيد كه نظام يارانه­ ها ناكارآمد عمل مي­كرد و لازم بود يارانه­ ها تا حد امكان در اختيار گروه ­هاي هدف قرار گيرد. از اين رو در سال 1389 با اجراي تحول تاريخي قانون هدفمندسازي يارانه­ ها، جراحي اقتصادي دوران گذر از اقتصاد يارانه‌اي به اقتصاد رقابتي و آزاد محقق شد. در تحقيق حاضر تلاشي شده است تا اثرات پرداخت يارانه­ هاي نقدي در اقتصاد خانوار (تغيير رفتار مصرفي و مديريت هزينه) و اصلاح ساختارهاي توليد روستايي بررسي شود. روش پژوهش در اين تحقيق روش توصيفي و تحليلي است. جهت تجزيه و تحليل داده­هاي حاصل از پرسشنامه، از آمار توصيفي و استنباطي استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد كه امكان كاهش مصرف انرژي و صرفه جويي وجود ندارد زيرا با وجود بافت‌هاي فرسوده مساكن روستايي (از منظر هدر رفت انرژي) و سيستم ناكارآمد كشاورزي در كوتاه مدت، امكان اصلاح ساختار توليد، كاهش و تغيير سبك مصرف وجود نخواهد داشت، همچنين يارانه­ هاي نقدي موجب مصرف­گرا شدن روستاييان در وضعيت فعلي شده است.