اولويت بندي مقاصد گردشگري پيراموني كلان‌شهرها مورد: حومه هاي ييلاقي شمال تهران

شناخت جاذبه‌ها و توزيع زيرساخت‌ها بر اساس رتبه جذب گردشگر در هر منطقه، يكي از مسائل اساسي در صنعت گردشگري است كه موجب مي‌شود با در نظر گرفتن جاذبه‌ها و موقعيت آن­ها نسبت به ايجاد تأسيسات و زيرساخت‌هاي گردشگري اقدام گردد. در همين راستا تشكيل سلسله مراتبي از نواحي گردشگري كه بتواند چارچوب مؤثري براي توزيع گردشگر و ارائه خدمات مناسب و كاركرد مطلوب داشته باشد، ضروري است. هدف پژوهش، تحليل شاخص ­هاي جاذبه‌هاي گردشگري مقاصد پيرامون ­كلان‌شهر تهران و اولويت‌بندي اين نواحي و عوامل اثرگذار بر انتخاب مقاصد گردشگري است. ازاين­رو پژوهش حاضر بر آن است با توجه به نيازهاي گردشگري روزانه سطح شهر تهران، به رتبه‌بندي مقاصد گردشگري در محور شمالي تهران بپردازد. روش تحقيق ازنظر ماهيت مبتني توصيفي- تحليلي و ازنظر هدف كاربردي است. تحليل داده‌ها با استفاده از الگوي تحليل فرايند شبكه‌اي و سلسله مراتبي صورت گرفته است. جامعه آماري تحقيق شامل؛ محورهاي گردشگري شمال تهران؛ لواسانات، دارآباد، كن و سولقان، توچال، دربند و دركه است كه برخي از اين محورها داراي روستاهايي باقابليت گردشگري است. نمونه آماري مبتني بر روش كوكران، تكميل پرسشنامه و تحليل فرايند شبكه‌اي در برنامه‌ريزي گردشگري نواحي پيرا شهري ­كلان‌شهر تهران است. شاخص­هاي تاريخي، اكو توريستي، زيرساخت­ها، اماكن مذهبي و منابع آبي از مهم‌ترين­­­­ مؤلفه‌هاي سطح‌بندي جاذبه­هاي گردشگري براي پژوهش انتخاب شدند. يافته‌هاي تحقيق نشان مي­دهد نخست مقصد گردشگري لواسانات با 43% به‌عنوان مهم‌ترين­ مقصد گردشگري و سپس محورهاي توچال با 31%، دربند با 21% و كن – سولقان با 17% در رتبه ­هاي بعدي قرار دارند، درنهايت، محور دارآباد با 14% پايين‌ترين رتبه مقصد گردشگري حومه‌هاي شمال تهران را داشته است.