مبادي انسان‌شناختي معجزه از منظر حكمت متعاليه و مشاء

Anthropological Origins of Miracle from Transcendental and Peripatetic Philosophy

نفس و قواي انسان، تجرد يا عدم تجرد آن و ارتباط بين آن دو از ديرباز تاكنون، بحث‌هاي پردامنه‌اي را در مكاتب فلسفي مختلف، به خود اختصاص داده است. معجزه حقيقتي دو پهلوست كه يك‌سوي آن به‌سمت طبيعت و سوي ديگر آن به‌طرف ماوراي طبيعت قرار دارد. اين نوشتار تلاش دارد ضمن نگرش مختصر حكمت مشاء به قواي انسان، جايگاه آن را در تبيين معجزه بررسي و سپس آن را از منظر حكمت متعاليه تبيين كند. ملاصدرا در برخي مكتوبات خود به قوايي غير از قواي معهود انسان ‌ـ كه حكماي مشاء هم بدان قائل بوده‌اند ـ پرداخته است. وي از آنها تحت عنوان قواي ذاتي نفس ياد كرده است. توجه به نقش اين قوا تبيين جايگاه معجزه را با اشكالات كمتري مواجه مي‌سازد

فاقد چكيده