چشيدن مناسك: مردم نگاري حسي غذاي نذري در تهران

پژوهش مردم نگارانه نگارنده در اين مقاله متمركز بر غذا، خوردن و حس چشايي در مناسك محرم در مناطق مركزي و جنوب شرقي و غربي شهر تهران است. غذا و خوردن جايگاه مناسكي خاصي در مناسك محرم و به ويژه روزهاي نهم و دهم آن دارند، اغلب شركت كنندگان اين مناسك بزرگ يا غذا تهيه مي كنند يا غذا مي خورند و ادراك حسي درگير در خوردن غذا همچون عملي مناسكي است كه امر قدسي را از خلال رفتارها و باورهايي از جهان بيرون جامعه به جهان درون بدن هدايت ميكند. چشيدن غذاي نذري، همانند لمس كردن ضريح امامان، شخص را واجد تجربه اي ميكند و به او مي فهماند كه چگونه ميتوان با عمل خوردن وارد فرايندهاي فرهنگي شد. از طريق ادراك حسي است كه يك فرهنگ ميتواند به واقعيترين شكل ممكن توسط اعضاي خود درك شود و شايد چشيدن عميقترين تجربه فيزيكي آن باشد. بسترهاي مناسكي و حيات روزمره مزهها و غذاها را با خود همراه ميسازند تا غذاواره يا رخداد چشايي مناسب خودشان را پديد آورند، غذاوارهاي كه حال و هواي رخدادها را مي سازد و از اين طريق به تجربه شركتكنندگان شكل ميدهد. خوراكيها در زندگي اجتماعي چيزهاي بسياري را به خود متصل ميكنند و به هنگام مصرف اين شبكه هاي ارتباطي بين غذا و جامعه به كار ميافتند و غذا خوردن را تبديل به تجربه اي مرتبط با جامعه مي كنند.