رابطه سازمان يادگيرنده و رهبري اخلاقي با توانمندسازي روانشناختي مديران مدارس متوسطه شهر تهران با ميانجيگري هوش معنوي

پژوهش حاضر به منظور بررسي رابطه سازمان يادگيرنده و رهبري اخلاقي با توانمندسازي روانشناختي مديران مدارس متوسطه شهر تهران با ميانجيگري هوش معنوي انجام شده است. روش تحقيق از نظر شيوه گردآوري اطلاعات توصيفي از نوع همبستگي و از نظر هدف كاربردي بوده است. جامعه آماري پژوهش را كليه مديران مدارس متوسطه دخترانه و پسرانه شهر تهران به تعداد 286 نفر تشكيل داده‌اند. حجم نمونه مطابق با جدول مورگان برابر با 162 نفر برآورد شد و اين تعداد به شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده از بين جامعه آماري انتخاب شده است. ابزار گردآوري داده­ها، چهار پرسشنامه استاندارد در مقياس پنج ارزشي ليكرت و عناوين پرسشنامه سازمان يادگيرنده (پني گاردينر، 1999) داراي 60 عبارت و ضريب آلفاي 83/0، پرسشنامه رهبري اخلاقي (براون، 2005) داراي 10 عبارت و ضريب آلفاي 0/87، پرسشنامه توانمندسازي روانشناختي (اسپريتز و ميشرا، 1992) داراي 18 عبارت و ضريب آلفاي 0/83 و پرسشنامه هوش معنوي (ليندا هيلدبرانت، 2011) داراي 24 عبارت و ضريب آلفاي 0/90 بوده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از معادلات ساختاري مبتني بر رويكرد حداقل مربعات جزئي به كمك نرم‌افزار Smart-PLS استفاده شده است. نتايج به دست آمده نشان داد كه سازمان يادگيرنده با توانمندسازي روانشناختي مديران مدارس متوسطه شهر تهران رابطه مثبت و معناداري دارد و هوش معنوي نقش ميانجي در اين رابطه دارد. علاوه براين، رهبري اخلاقي با توانمندسازي روانشناختي مديران مدارس متوسطه شهر تهران رابطه مثبت معناداري دارد و هوش معنوي نقش ميانجي در اين رابطه دارد.

فاقد چكيده مي باشد