بررسي تطبيقي طرح‌واره‌هاي حجمي در مثنوي‌هاي عطار و مثنوي مولانا

بدون عنوان

طبق نظر ليكاف، انسان‌ها از طريق تجربه‌هاي مادي و روزمره خود، ساخت‌هايي مفهومي و بنياديني را ايجاد مي‌كنند كه براي انديشيدن در مورد امور انتزاعي به كار مي‌روند. اين ساخت‌ها همان طرح‌واره تصويري هستند كه به سه دسته طرح‌وارۀ حجمي، قدرتي و حركتي تقسيم مي‌شوند. طرح‌وارۀ حجمي يكي از اصلي‌ترين طرح‌واره‌هاي تصويري است كه در متون عرفاني كاربرد زيادي دارد. طبق اين طرح‌واره، انسان‌ها با تجربه‌اي كه از مكان‌هاي حجم‌دار دارند و با توجه به قرار گرفتن خود در مكان يا ظرف حجم‌دار، براي مفاهيم انتزاعي حجم قائل مي‌شوند. هدف از اين پژوهش، بررسي و مقايسۀ طرح‌واره‌هاي حجمي در مثنوي‌‌هاي عطار و مثنوي مولاناست كه در قالب سه زيرشاخۀ عمده يعني دل، تن، و دنيا انجام شده است. ابتدا ابيات مورد نظر استخراج و سپس دسته‌بندي شده‌اند. نتايج تحقيق نشان‌ مي‌دهد با وجود انفسي بودن عرفان هر دو شاعر، عرفان مولانا نسبت به عطار انفسي‌تر است. از سوي ديگر، نگاه مولانا به تن/جسم و دنيا تلطيف‌شدۀ نگاه عطار است؛ اين امر، حاكي از آن است كه نگاه عطار نسبت به مولانا بيشتر تحت‌تأثير عرفان صوفيانه است

فاقد چكيده