تحليل ميزان عدم قطعيت موجود در پارامترهاي مدل دراستيك استاندارد در مقايسه با وجود آلاينده يون نيترات (منطقه مطالعاتي دشت الشتر- لرستان)

ارزيابي آسيب‌پذيري آبخوان براي توسعه و مديريت منابع آب زيرزميني، تصميم‌هاي كاربري زمين و نحوه برنامه‌ريزي و مديريت منابع آب خصوصاً بهره‌برداري و حفاظت كيفي آب زيرزميني بسيار مفيد و پراهميت است. در اين تحقيق، هفت لايه از پارامترهاي تشكيل‌دهنده مدل استاندارد دراستيك (DRASTIC) تهيه شد. سپس، ميزان تأثيرگذاري هر يك از پارامترهاي مدل بر وضعيت آبخوان بررسي و بعد از به‌كارگيري وزن پارامترهاي مدل دراستيك، نقشه هم‌پوشاني هفت لايه تشكيل‌دهنده مدل كه نقشه پهنه‌بندي شاخص آسيب‌پذيري مدل دراستيك بود، تهيه گرديد. بر اساس اين طبقه‌بندي 3.4، 42.2، 41.4، 24 و 7 درصد آبخوان به‌ترتيب داراي ميزان آسيب‌پذيري قابل اغماض، خيلي كم، كم، متوسط و متوسط تا زياد بودند. به‌منظور اعتبارسنجي مدل، از مقادير آلاينده نيترات موجود در آب زيرزميني آبخوان مورد مطالعه استفاده شد كه بر اساس نتايج حاصل، ميزان ضريب همبستگي پيرسون برابر 0.67 محاسبه شد. با توجه به شرايط هيدروژئولوژيكي منطقه، از روش تحليل حساسيت تك پارامتري استفاده شد كه بر اساس آن، مقدار ضريب همبستگي پيرسون براي پارامتر عمق سطح ايستابي، بالاترين و براي پارامترهاي تغذيه خالص و محيط خاك كمترين بود. به‌دليل تطابق‌نداشتن وزن پارامترهاي اختصاص‌يافته به پارامترها در مدل با نتايج تحليل حساسيت از روش رتبه‌بندي AHP استفاده شد. مدل اصلاح‌شده (DATIC)، منطقه را به سه دسته مختلف آسيب‌پذيري تقسيم‌بندي كرد. بر اساس نتايج حاصل، مقدار ضريب همبستگي پيرسون در مدل اصلاح‌شده از 67 به 79 درصد ارتقا يافت كه مي تواند تأييدي بر تعريف مدل اصلاح‌شده دراستيك در منطقه مورد مطالعه باشد.