هستي‌شناسي «معشوق معدوم» ابن‌عربي و ثمرات معرفتي و سلوكي آن

ابن‌عربي با تفطّن به اصل وحدت­ وجود، به طرح رهيافت معشوق معدوم همت مي‌گمارد. وي بنابر اصل وحدت وجود، دو رويكرد عمده به معشوق دارد: اولاً نگاه او به معشوق نگاهي ابژكتيو و وجودي است؛ ثانياً معشوق ازلي كه در مقام غيب‌الغيوبي، نامعلوم است، از حيث تجليّات نامكرّر اسمايي از ويژگي «دوام و استمرار» برخوردار بوده و لذا ملازم با چيزي است كه هنوز به وجود نگراييده، «معدوم» [مضاف] مي‌باشد. در اين جستار، سعي شده است تا علاوه بر ارائه‌ي بحث به شيوه‌ي تحليلي، در وهله‌ي نخست، اقسام تجلّيات معشوق معدوم تحت تعريف عشق حقيقي به معشوق ازلي بيان شود و سپس تأثيرات اين رهيافت بديع در حوزه‌ي عرفان نظري، بر تتبّعات معرفتي و سلوكي انسان عاشق مورد عنايت قرار گيرد. لذا فهم ظرفيت‌هاي معرفتي و سلوكي معشوق معدوم در نسبت با خويش مي‌تواند زمينه‌ي تغيير نگرشي ژرف و به‌تبع آن، رشد و تحوّل روز افزون انسان سالك و عاشق را در زندگي اين جهاني تا ابديّت فراهم دارد.