كاربست اَشكال آشنايي‌زدايي و هنجارگريزي در شعر احمدرضا احمدي

در پژوهش حاضر، با رويكرد زبان‌‌شناسانه و روش تحليلي ـ توصيفي‌ ، زبان شعر احمدرضا احمدي از منظر صورت‌گرايي (فرماليسم) نقد و بررسي مي شود. از كاربست اين نظريه در بررسي اشعار احمدي، اين نتيجه‌‌ به دست آمد كه زبان خاص وي، با كمك انواع آشنايي‌‌زدايي‌‌ها و هنجارگريزي‌‌هاي لفظي و معنايي و نيز ساخت تركيبات و اصطلاحات گوناگون، برجستگي ويژه‌‌اي پيدا كرده‌است كه مي‌‌توان گفت سبك و زبان متفاوتي دارد. شاعر از ابتداي كار سرودن تاكنون، يكساني زبان و محتوا را در سروده‌‌هاي خود حفظ كرده‌است و به شكلي روايت‌گونه، روزمرگي‌‌ها و اتفاقات رايج زندگي را بازنموده‌است و با بهره‌‌گيري از توان بالقوّۀ زبان و عدول از هنجارهاي زباني و فنّ زدودن عادت‌هاي مألوف و مأنوس كاربردهاي رايج كلمات و جملات، روايت‌‌ها و مضمون‌‌هايي نو آفريده، شكل تازه‌اي به زبان بخشيده‌است.