بررسي رابطه بين رهبري اخلاقي و تسهيم دانش با نقش ميانجي توانمندسازي روان‌شناختي معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه­ي بين رهبري اخلاقي و تسهيم دانش با نقش ميانجي توانمندسازي روان­شناختي معلمان انجام شد. اين پژوهش از نوع توصيفي همبستگي است و جامعه­ي آماري پژوهش حاضر را كليه معلمان مدارس ابتدايي شهرستان بيجار در سال تحصيلي 1395 به تعداد 500 نفر تشكيل داد. نمونه­ي آماري 217 نفر بود كه با استفاده از فرمول كوكران و به روش طبقه­اي با حجم متناسب انتخاب شد.براي جمع­آوري داده­ها از پرسشنامه‌هاي رهبري اخلاقي، تسهيم دانش و توانمندسازي استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده­ها از روش مدل­يابي معادلات ساختاري با رويكرد حداقل مربعات جزئي pls استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه رهبري اخلاقي به صورت مستقيم (32/0=β) بر تسهيم دانش تأثيرگذار است. رهبري اخلاقي به صورت مستقيم (714/0=β) بر توانمندسازي روان­شناختي تأثيرگذار است. توانمندسازي روان­شناختي به صورت مستقيم(271/0=β) بر تسهيم دانش تأثيرگذار است. همچنين تأثير رهبري اخلاقي بر تسهيم دانش به صورت غيرمستقيم توسط متغير ميانجي، توانمندسازي روان­شناختي با (37/0=β) تبيين شد. در اين رابطه زماني­كه توانمندسازي روانشناختي به عنوان متغير ميانجي وارد معادله مي­شود، داراي قدرت بيشتري است. به عبارت ديگر، مي­توان گفت كه رهبري اخلاقي با نقش ميانجي­ توانمندسازي روان­شناختي موجب افزايش تسهيم دانش در ميان معلمان مي­شود.