مقدمه اي بر استراتژي توسعه منطقه اي (RDS) با تاكيد بر تجارب ايرلند شمالي، استوني، موراوياي جنوبي و كردستان عراق

استراتژي توسعه منطقه اي (RDS)، به عنوان يكي از دستاوردهاي نوين و كارآمد جهت دستيابي به توسعه و تعادل منطقه اي است. اين استراتژي به منظور از بين بردن اختلاف ساختاري منطقه اي و ايجاد فرصت برابر براي تمامي مناطق طرح گرديده و به مثابه ابزاري براي ايجاد و بقاي جوامع پايدار شناخته مي شود. اين پژوهش بر آن است تا ضمن معرفي و شناسايي ابعاد و زواياي وجودي يكي از آخرين دستاوردهاي توسعه مند نمودن مناطق؛ جهت تعميق در حيطه كاركردي و جايگاه آن؛ به بررسي تجارب مناطقي كه طرح RDS را اجرا نموده اند، بپردازد. مناطق مورد مطالعه شامل ايرلند شمالي، موراوياي جنوبي، استوني و كردستان عراق بوده است. بدين منظور طرح هاي تهيه شده در مناطق مذكور در بخش هاي رويكرد اصلي سند، اهداف، مراحل و نتايج مورد مطالعه قرار گرفتند. بنابراين با توجه به زمينه هاي مشترك و همپوشاني هاي مابين طرح هاي فوق مي توان بيان داشت، تهيه و اجراي موفقيت آميز RDS مي تواند با تقويت رقابت پذيري و جهت دادن به جريان ها، موجبات كاهش نابرابري منطقه اي، افزايش كارايي فضا و توسعه متوازن منطقه اي را فراهم مي نمايد. به عبارتي از مهم ترين نتايج و ثمرات به كارگيري راهبرد توسعه منطقه اي، اطمينان از توجه به تمام عوامل دخيل در توسعه منطقه مورد نظر و همچنين توجه به مجموعه روابط و ارتباطات دروني و بيروني كه به طور مستقيم و يا غيرمستقيم توسعه منطقه تحت تاثير آن هاست و بالتبع شناسايي چالش هاي اقتصادي، اجتماعي، سياسي، فرهنگي، امنيتي و.... مي باشد.